شبهای کریستالی

چروکیده خوابیده
روی خطوط
شعرهایم
چون پیچکی که در خویش میپیچید
مثل ارتفاع درختان بلوط
به سوی آسمان خیز برداشته است
پیچک تنهایی شعرهایم
باحفره ای بسوی لا متنهایی
میپیچید
.میرود
تا بر شاخه ای از جنس تبلور آرام گیرد

من درشبهای کریستالی شعرهایم
پیاله گردانی ماه را
مینوشم

فاراب